Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2012

Ποιητικό ημερολόγιο 2012



1/1


Έργο του Γ. Ιακωβίδη

Της αγάπης


Απ’ όλα τ΄ άστρα τ΄ ουρανού, ενά είναι που σου μοιάζει,
ένα που βγαίνει το πουρνό, όταν γλυκοχαράζει.

Κυπαρισσάκι μου ψηλό, ποια βρύση σε ποτίζει,
που στέκεις πάντα δροσερό κι ανθείς και λουλουδίζεις;

Δεν είν΄ο έρωτας ανθός, μαζί του για να παίξεις,
μόν΄είναι βάτος μ΄αγκαθιές κι αλίμονό σου αν μπλέξεις.

Δεν είναι πόνος να πονεί, πόνος να θανατώνει,
σαν την αγάπη την κρυφή που δεν ξεφανερώνει.

Εγώ είμ΄εκείνο το πουλί που στη φωτιά σιμώνω,
καίγουμαι, στάχτη γίνουμαι, και πάλι ξανανιώνω.

Η αγάπη βράχους κατελεί και τα θεριά μερώνει,
κι εγώ την έχω στην καρδιά, γι΄αυτό με θανατώνει.

Με της αγάπης τη φωτιά όποιος καεί δε γιαίνει,
μ’ α’ γιάνει και καμιά φορά, πάλε σημάδι μένει.

Τι να σου πω, τι να μου πεις; εσύ καλά γνωρίζεις¨
και την ψυχή και την καρδιά εσύ με την ορίζεις.

Της θάλασσας τα κύματα τρέχω και δεν τρομάζω,
κι όντας σε συλλογίζομαι, τρέμω κι αναστενάζω.

Ως τρέμουν τ΄άστρα τ΄ουρανού όντε θα ξημερώσει,
τρέμει κι εμέ η καρδούλα μου όντε θα σ΄ανταμώσει.

Αν μ΄αγαπάς κι είν΄όνειρο, ποτέ να μην ξυπνήσω,
γιατί με την αγάπη σου ποθώ να ξεψυχήσω.
Δημοτικά δίστιχα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου